طراحی فیزیکی یا Embodiment Design چیست؟
طراحی فیزیکی (پیاده سازی ایده ها به شکلی که قابل مشاهده، لمس و یا حس کردن باشند.) یکی از مهمترین مراحل پروسه ی طراحی محصول است که در طی آن اصلی ترین ایده ی بر اساس مشخصات طراحی محصول (PDS= Product Design Speciication) و معیارهای اقتصادی توسعه داده می شود تا طرح در مرحله ی بعدی که طراحی جزئیات است مستقیما به تولید برسد.
مرحله ی طراحی فیزیکی (Embodiment Design) مرحله ی مهندسی پروسه ی طراحی محصول است و پس از مرحله ی ایده پردازی و طراحی کانسپت که در طی آن ایده های متنوعی مطرح و ارزیابی می شوند تا یک اید ی نهایی به دست آید؛ قرار می گیرد.
اصطلاحات دیگری برای اشاره کردن به این مرحله نیز وجود دارند از جمله: preliminary design و یا system-level design. اصطلاح Embodiment Design اولین بار توسط Pahl و Beitz در سال 2006 استفاده شد و از آن پس در میان مهندسان طراحی صنعتی اروپایی مورد اقبال واقع شد. 
نتیجه ی مرحله ی ایده پردازی و طراحی کانسپت می تواند از یک دیاگرام ساده ی دو بعدی تا یک پروتوتایپ اولیه متفاوت باشد و آن هم به روش توسعه ی محصول کمپانی بستگی دارد.
 
 
مراحل طراحی فیزیکی یا Embodiment Design
این مرحله یکی از پیچیده ترین قسمت های طراحی محصول است زیرا فعالیت های زیادی باید به طور همزمان انجام شوند، بعضی از قسمت های طراحی باید به دفعات و با تغییرات در داده ها تکرار شوند و تمامی این مراحل و تغییرات صورت گرفته در آن ها بر دیگری تأثیر گذار خواهند بود.
به علاوه چالش های متفاوتی که هر پروسه ی طراحی محصول جدید به دنبال خواهد داشت؛ سختی کار را چند برابر می کند و از همین رو ترتیب دادن برنامه ی دقیقی که بتوان در هر پروسه ی طراحی محصول جدید اعمال کرد تقریبا غیر ممکن است.
 
بنابراین در این مرحله از توسعه ی طراحی محصولی جدید، ایده ی انتزاعی طراحی محصول، تبدیل به یک سیستم و یا محصول می شوند که با توجه به هزینه ی اختصاص داده شده تولید می شوند.
مراحل طراحی فیزیکی یا Embodiment Design را می توان به سه بخش تقسیم کرد:
معماری محصول (product architecture)
طراحی شکل و ظاهر محصول (design configuration)
طراحی پارامتریک (parametric design)
 
معماری محصول (product architecture)
product architecture یا system-level design ترسیم اجزای فیزیکی با در نظر داشتن کاربرد آن ها در عملکرد محصول است. عناصر فیزیکی جهت رفع الزامات اصلی محصول تعریف و چیدمان می شوند و معمولا تحت عنوان ماژول شناخته می شوند.
همانطور که در تصویر شماره ی 4 می بینید؛ معماری محصول می تواند در قالب دیاگرام های ساده ای و یا ماکت هایی به دقت بررسی و اجرا شده ارائه شود.
system-level design تماما راجع به تعریف نوع ارتباط اجزای مختلف و زیر مجموعه های یک محصول و نحوه ی عملکردشان در کنار یکدیگر است. این مرحله از ضروری ترین مراحل توسعه ی محصول است و تأثیر مستقیمی بر ارزیابی محصول و بهای تمام شده ی آن خواهد گذاشت.
این مرحله به دو شیوه ی مدولار (Modular) و انتگرال (Integral) انجام می شود؛ که در قسمت بعدی این مقاله به آن می پردازیم.
 

ترجمه و نگارش : سارا عبدالمطلبی

ویرایش و تنطیم: عاطفه جفائی 

 
منبع: engineeringproductdesign